Γράφει η Πωλίνα Ζέρβα, Ψυχολόγος

 

Ο χειρότερος εφιάλτης όλων των γονέων είναι η πιθανότητα αρπαγής των παιδιών τους ή το να τα χάσουν όταν είναι μικρά. Τον τελευταίο καιρό ακούμε όλο και περισσότερες περιπτώσεις αρπαγής ανηλίκων. Αυτό που ενδεχομένως να μην έχει σκεφτεί κανένας γονέας είναι να προετοιμάσει το παιδί στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας κατάστασης, πώς να το εκπαιδεύσει και τι θα πρέπει δηλαδή να κάνει το παιδί αν χαθεί απ’ τους γονείς του.

Ο πιο βασικός κανόνας που όλοι οι γονείς θα πρέπει να συμβουλεύουν τα παιδιά τους και να τους το επαναλαμβάνουν συνεχώς είναι να μην απομακρύνονται από κοντά τους όταν βρίσκονται σε εξωτερικούς δημόσιους χώρους. Επειδή όμως η φύση των παιδιών είναι συνυφασμένη με την άγνοια κινδύνου, καλό είναι να είναι προετοιμασμένα για παν ενδεχόμενο. Τα παιδιά μπορεί να είναι αφηρημένα, να χαζέψουν κάτι, μιας και η προσοχή τους αποσπάται πολύ εύκολα, και πριν το καταλάβετε.. να μη βρίσκονται πια δίπλα σας.

  • Αυτό που πολύ συχνά ακούμε όλους τους γονείς να συμβουλεύουν τα παιδιά τους είναι να μη μιλάνε σε αγνώστους. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως που μπορεί να χαθούν, θα πρέπει να πλησιάσουν κάποιον με τις περισσότερες πιθανότητες ασφάλειας. Συμβουλέψτε το να μπει σε κάποιο μαγαζί, όποιο είναι πιο κοντά του και να ζητήσει βοήθεια από κάποιον υπάλληλο του καταστήματος. Πείτε του να κοιτάζει γύρω του και να προσεγγίσει ένα άτομο που να έχει και το ίδιο παιδιά. Εναλλακτικά να απευθυνθεί σε κάποιον αστυνομικό αν υπάρχει στο οπτικό του πεδίο.
  • Πείτε του να έχει το νου του μήπως κάποιος φωνάζει το όνομά του ή εάν το ακούσει σε κάποιο μεγάφωνο επειδή το ψάχνετε.
  • Μάθετε το παιδί σας να ξέρει το πλήρες όνομά του, τα ονόματα τα δικά σας (του μπαμπά και της μαμάς) και ένα κινητό επικοινωνίας. Μαζί με αυτά, καλό θα ήταν να γνωρίζει το τηλέφωνο της αστυνομίας ή του ΕΚΑΒ. Εάν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, καλό θα ήταν να έχει επάνω του ένα χαρτάκι με αυτές τις πληροφορίες.
  • Πείτε στο παιδί, πως τη στιγμή που αντιληφθεί ότι έχει χαθεί, να παραμείνει σε ένα σημείο και να μην αρχίσει να απομακρύνεται περισσότερο, ούτε να τρομάξει και να πάει να κρυφτεί. Το καλύτερο είναι να το συμβουλεύσετε να πάει στο σημείο που ήσασταν μαζί την τελευταία φορά, ώστε να είναι ευκολότερο για εσάς να το αναζητήσετε. Ή να έχετε συμφωνήσει ένα σημείο εκ των προτέρων.
  • Συμβουλέψτε το να παραμείνει ήρεμο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο πανικός δεν αποτελεί καλό σύμβουλο. Παράλληλα, διαβεβαιώστε το πώς ακόμα κι αν μείνετε κάποια λεπτά χωριστά, θα κάνετε τα πάντα για να το βρείτε και θα είστε και πάλι μαζί. Έχει φανεί πως τα παιδιά που φαίνονται αναστατωμένα, γίνονται ευκολότεροι και πιο ελκυστικοί στόχοι σε επιτήδειους που έχουν πρόθεση να τα εκμεταλλευτούν.
  • Μάθετε το παιδί σας να λέει «όχι»! Μπορεί κάποιος που έχει δει ότι το παιδί είναι αναστατωμένο, ευάλωτο και αδύναμο να αντισταθεί σε κάποιον μεγαλύτερο, να προθυμοποιηθεί να το «βοηθήσει» ή να του τάξει ότι θα το φέρει πίσω σε εσάς.
  • Πείτε του πως αν νιώσει ότι τον πλησιάσει κάποιος που τον κάνει να νιώθει άβολα, να βάλει τις φωνές ώστε να προσελκύσει την προσοχή όλων των ατόμων που βρίσκονται στο χώρο.
  • Μάθετε το παιδί σας να μην μπαίνει ποτέ σε αυτοκίνητα ούτε να ακολουθήσει κάποιον που μπορεί να του πει ότι τον ψάχνουν οι γονείς του ή ότι είναι φίλος του μπαμπά και της μαμάς.

Ένας απλός αλλά αποτελεσματικός τρόπος να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας έχει καταλάβει όλα τα παραπάνω βήματα είναι να εξασκηθείτε μαζί του. Κάθε φορά που βγαίνετε έξω, ζητήστε του να σας πει τι θα έκανε αν ξαφνικά χανόταν και δεν μπορούσε να σας βρει. Εξηγείστε του πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, παρ’ όλα αυτά μην το τρομοκρατήσετε. Θυμηθείτε ότι το σημαντικό είναι το παιδί να είναι ενημερωμένο και υποψιασμένο, όχι συνεχώς φοβισμένο.