Διαδίκτυο, Τεχνολογία

Metaverse | Μια “μόνιμη ψυχεδέλεια”

Θα ζούμε μέσα από τα avatar μας σε 10 χρόνια;

Πόσο πιθανό είναι να γίνει μία λειτουργική πραγματικότητα το metaverse στα επόμενα 10-15 χρόνια; Παρότι πολλοί παραμένουν απαισιόδοξοι ή και αρνητικοί, άλλοι επενδύουν ήδη στην προοπτική του. Σύμφωνα με το Bloomberg, η παγκόσμια αγορά του Metaverse μπορεί να αγγίξει τα 800 δισ. δολάρια το 2024. Κατά τη Μorgan Stanley, μελλοντικά και μόνο στην Κίνα, μπορεί να φτάσει στα 8 τρισ. δολ.

Τι σημαίνει να βρίσκεσαι επί ώρες σε έναν κόσμο εικονικής πραγματικότητας (Virtual RealityVR);

Σημαίνει ότι είσαι σε μόνιμη ψυχεδέλεια. Η εγκεφαλική δραστηριότητά σου είναι σε συνεχή διέγερση, κάτι που δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί πώς επιδρά στην ψυχολογία. Υπάρχουν μελέτες που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για πιθανές επιπτώσεις.

 Πρώτον, η φυσιολογία των ματιών μας τούς επιτρέπει να εστιάζουν σε διάφορα βάθη πεδίων. Όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλον VR, αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι ψευδώς τρισδιάστατο, αλλά η τεχνολογία κάνει τα μάτια να νομίζουν ότι υπάρχει βάθος, ενώ δεν υπάρχει, αφού εστιάζουμε σε ένα μόνο πεδίο. Αυτό ίσως προκαλέσει πονοκεφάλους και μυωπία.

Δεύτερον, αλλάζει η ψυχολογία, η ψυχοσύνθεση, άλλο είναι να ζεις σε φυσικό κόσμο και άλλο σε ψηφιακό. Αρχίζεις και βλέπεις ψηφιακά όνειρα. Δημοσιογράφοι που επιδίωξαν να περάσουν πολλή ώρα σε περιβάλλον VR αναφέρουν ότι η καθημερινότητα αρχίζει να έχει ψευδαισθήσεις, που είτε αφορούν disembodiment (αίσθηση διαχωρισμού από το φυσικό σώμα) είτε οφθαλμαπάτες, που παρουσιάζονται επειδή το οπτικό νεύρο έχει συνηθίσει στην ψηφιακή κατάσταση.

Η Εικονική Πραγματικότητα, πέρα από την πραγματικότητα είναι και τέχνη. Ένα νέο μέσο. Έτσι, και στο VR τώρα, κάποιοι δημιουργοί σχεδιάζουν ιδιαίτερα φθηνές εμπειρίες, που δημιουργούν εύκολα δέος, χωρίς να αποσκοπούν σε κάτι χρήσιμο. Αυτό είναι μια μόδα που θα κάνει τον κύκλο της, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι μπορούμε να έχουμε μια διάδραση με κάτι που δεν υπάρχει και να δημιουργήσουμε μια αληθινή μνήμη.

Το νόμισμα του Virtual Reality έχει θετικές και αρνητικές όψεις. Για παράδειγμα το πιο υπερβολικό σενάριο, χωρίς να είναι ιδιαίτερα ακατόρθωτο είναι το ενδεχόμενο να παραβιάσουμε το χωροχρόνο. Να βρεθούμε στην αρχαία Αθήνα, για παράδειγμα, και να ζήσουμε την καθημερινότητα. Το ίδρυμα “Shoah”, δημιούργησε ψηφιακούς επιζώντες του Ολοκαυτώματος, με τους οποίους μπορείς να κάνεις μακροσκελή συζήτηση για τη ζωή τους. Η πιθανότητα διασύνδεσης με σημαντικούς ανθρώπους του παρελθόντος είναι κάτι που ο άνθρωπος μπορεί να αξιοποιήσει για υπαρξιακούς λόγους. Αυτό είναι το μεταφυσικό κομμάτι που ενδιαφέρει τον κόσμο γενικότερα.

Οι περιορισμοί για την πραγμάτωση του metaverse: Το metaverse μπορεί να ακούγεται ολοκαίνουριο, αλλά έχει τις ρίζες του όταν πρωτοεμφανίστηκε «ως όρος το 1890 και η εικονική πραγματικότητα στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Πάνω από 50 χρόνια μετά, δεν έχουμε ακόμα την τεχνολογία που χρειάζεται, για να οικοδομήσουμε αυτό το μεγάλο όνειρο.

Μια από τις μεγάλες ανοιχτές συζητήσεις για το metaverse έχει να κάνει με το αν θα είναι κεντρικά ελεγχόμενο ή αποκεντρωμένο και αν πρέπει να ρυθμιστεί. Οτιδήποτε δεν ρυθμίζεται, καταρρέει.  Η ρύθμιση μάς δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε ένα πλαίσιο κοινωνικά αποδεκτό. Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες, που πρέπει να έρθουν σε διάλογο, ώστε να φτιάξουμε το πλαίσιο για όλες τις εφαρμογές του (metaverse) στην ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλιώς τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Μια από τις δυνατές πτυχές του VR και μελλοντικά του metaverse αφορά τις τέχνες. Σε μια χώρα με έντονο πολιτιστικό προφίλ, όπως η Ελλάδα, ποιες ευκαιρίες θα είχε;  Στην Ελλάδα έχουμε τεράστια παρακαταθήκη που έχει να κάνει με τον αρχαίο και βυζαντινό πολιτισμό, οπότε προφανώς μπορούμε να φανταστούμε, όπως η δημιουργία άβαταρ του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη, με τους οποίους θα μπορούμε να συζητάμε.

Το metaverse δεν είναι μόνο μια οθόνη ή γυαλιά VR, αλλά θα συνοδεύεται από άλλες τεχνολογίες, που σε συνάρτηση μαζί τους, ίσως δώσει νέες μορφές τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο θα εξελιχθεί το metaverse και οι άλλες τεχνολογίες είναι λίγο-πολύ απρόβλεπτος και σίγουρα ο ρυθμός είναι πολύ ταχύτερος από αυτόν με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις. Διάφοροι φορείς έχουν καταλήξει ότι είναι απαραίτητο να υπάρχουν μηχανισμοί, που τουλάχιστον θα παρακολουθούν και με συστηματικό τρόπο τις επιπτώσεις.

Πηγή: lifo.gr

The following two tabs change content below.

Μαρίνα Καρατζαφέρη

Ονομάζομαι Μαρίνα Καρατζαφέρη και είμαι επί πτυχίω φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής. Αυτή την περίοδο εκτελώ την Πρακτική μου Άσκηση στο Κέντρο Ευρωπαϊκού και Συνταγματικού Δικαίου, Ίδρυμα Τσάτσου. Είμαι πιστοποιημένη επαγγελματίας Makeup Artist (Ψιμυθιολόγος) και εργάζομαι στον κλάδο της λιανικής πώλησης ως Sales Advisor σε αλυσίδα εταιρείας ρούχων. Είμαι κάτοχος πτυχίων Αγγλικών και Γαλλικών και έχω παρακολουθήσει εξειδικευμένα σεμινάρια για το marketing, το ανθρώπινο δυναμικό και το internet. Είμαι αρθρογράφος και εθελόντρια στο Διεθνές Ινστιτούτο Κυβερνοασφάλειας (CSI Institute), συμμετέχοντες σε διάφορες δράσεις.