Από την Πόλυ Κεφάλα,

Το τραύμα στην ψυχή του ανθρώπου μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή, όλοι έχουμε βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή μας καταστάσεις που μας προκαλούν ψυχικό πόνο. Όμως στην πλειοψηφία τα τραύματα προκαλούνται από βιώματα που έχουμε ως παιδιά. Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα, όταν ένα παιδί μεγαλώνει με μια μητέρα η οποία είναι αυταρχική  και επιβραβεύει μόνο το παιδί σε επιτυχίες, τότε το παιδί μια ζωή θα μάχεται για να καλύψει τα θέλω της μητέρας, αγνοώντας τις δικές του εσωτερικές ανάγκες.

Με αυτό τον τρόπο δεν αναπτύσσονται τα όρια, το παιδί βαδίζει βάση τι ευχαριστεί το γονιό του και προκαλείται ψυχικός πόνος. Ο πόνος αυτός παραμένει μέσα του για χρόνια και μεγαλώνοντας οι σχέσεις που θα αναπτύξει στην ενήλικη ζωή θα είναι σχέσεις προσφοράς και όχι υγιείς σχέσεις όπου υπάρχει αμοιβαιότητα ακόμα και στο δίνω και παίρνω. Επαναλαμβάνεται δηλαδή το μοτίβο της παιδικής ηλικίας, ότι για μα αποδεχτεί ο άλλος πρέπει να προσφέρω και να ικανοποιεί τα θέλω του, «αφού και με τους γονείς μου έτσι λειτουργούσα».

Τα άτομα με έντονο ψυχικό τραύμα, κάποιες φορές αναγνωρίζουν τα σημάδια, όμως η ανάγκη αποδοχής είναι τόσο έντονη όπου η ισορροπία του μυαλού και του συναισθήματος μπερδεύονται με αποτέλεσμα να υπερισχύει το τότε βίωμα.